ទិដ្ឋធម្មិកត្ថប្រយោជន៍ (អានថា៖ ទិត-ថំ-មិ-ក័ត-ថៈ-ប្រៈ-យោ-ជៈ) ប្រែថា ប្រយោជន៍ក្នុងបច្ចុប្បន្ន ឬអត្ថប្រយោជន៍ដែលត្រូវសម្រេចក្នុងជាតិកម្រើកនេះ គឺសេចក្តីសុខចម្រើនខាងជីវភាព រាងកាយ និងចិត្ត ដែលកើតចេញពីការប្រព្រឹត្តល្អ និងការខិតខំប្រឹងប្រែង។
តាមគោលការណ៍ពុទ្ធសាសនា ទិដ្ឋធម្មិកត្ថប្រយោជន៍មាន ៤ យ៉ាង (ឧ.អ.ក.ស.)៖
ឧដ្ឋានសម្បទា (ភាពដល់ព្រមដោយការខំប្រឹងប្រែង)៖ ការឧស្សាហ៍ព្យាយាម មិនខ្ជិលច្រអូស ក្នុងការងារចិញ្ចឹមជីវិត។
អារក្ខសម្បទា (ភាពដល់ព្រមដោយការរក្សា)៖ ការថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិដែលរកបានមកដោយសុចរិត កុំឲ្យបាត់បង់ ឬវិនាសទៅ។
កល្យាណមិត្តតា (ភាពមានមិត្តល្អ)៖ ការសេពគប់មិត្តសម្លាញ់ដែលជាមនុស្សល្អ មានសីលធម៌ នាំទៅរកផ្លូវចម្រើន។
សមជីវិតា (ភាពចិញ្ចឹមជីវិតស្មើ)៖ ការរស់នៅសមរម្យ ដឹងពីចំណូល-ចំណាយ មិនចាយវាយខ្ជះខ្ជាយលើសចំណូល។
សេចក្តីសង្ខេប៖ គោលការណ៍ទាំង ៤ នេះជាគ្រឹះនៃភាពជោគជ័យ សុភមង្គល និងទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្ន។
